Een dag Efteling op Abby’s manier

 

Onlangs ging Abby met school naar de Efteling. Voor veel kinderen is dat een dag vol achtbanen, spanning en overal in willen stappen. Voor Abby ligt dat helaas anders.

Vanwege haar epilepsie moeten we rekening houden met bepaalde risico’s. Attracties met snelle bewegingen, heftige prikkels, flitsende of flikkerende lichten en harde geluiden zijn voor haar niet geschikt.

Daar komt bij dat Abby ook autisme heeft en een beperking, waardoor prikkelverwerking en voorspelbaarheid extra belangrijk zijn. De onvoorspelbaarheid van attracties, de drukte, de geluiden, de lichten en alle onverwachte effecten zorgen al snel voor overbelasting. Wat voor anderen leuk en spannend is, kan voor haar juist te veel worden. Het is dan moeilijk om nog te overzien wat er gaat komen, en dat maakt de drempel om ergens in te stappen heel groot.

Vooraf is er goed afgestemd met school welke attracties niet passend zijn. Dat is fijn, want het helpt om veiligheid en rust te bewaken. Tegelijkertijd laat zo’n dag ook zien hoe anders een uitje kan zijn wanneer je met deze beperkingen te maken hebt.

Uiteindelijk durfde Abby nergens in. Niet omdat ze niet wilde, maar omdat het simpelweg te veel prikkels en onzekerheid gaf om nog ontspannen mee te kunnen doen in attracties.

Toch heeft Abby op haar eigen manier een fijne dag gehad. Ze was samen met haar vriendinnen, liep door het park, keek mee met anderen, maakte contact en genoot van de gezelligheid. Ze hoorde erbij, ook al deed ze niet mee aan de attracties.

Als ouder blijft het soms confronterend om te zien hoe groot het verschil is met leeftijdsgenootjes. Maar er is ook trots. Trots op hoe Abby haar grenzen kent, aangeeft wat te veel is en ondanks alles haar eigen manier vindt om mee te doen.

De Efteling werd voor haar geen dag vol achtbanen en adrenaline, maar een dag van samen zijn. En dat is ook waardevol.