Moeder van Abby en Lotte
Ik ben moeder van twee dochters.
Twee meisjes die ieder op hun eigen manier intens leven in een wereld die vaak te hard, te snel en te vol is.
Hun namen zijn Abby (15) en Lotte (9).
Ons gezin past niet in standaard verhalen.
En misschien hoeft dat ook niet.
Abby en Lotte, ieder een eigen wereld
Abby is vijftien.
Ze heeft een verstandelijke beperking, epilepsie, autisme, een prikkelverwerkingsstoornis en een taal- en spraakstoornis en sociaal emotioneel op peuter niveau.
Dat zijn grote woorden voor een leven dat vraagt om voortdurende zorg, alertheid en aanpassing.
Epilepsie betekent bij ons altijd waakzaam zijn.
Ook ’s nachts. Ook als de wereld slaapt.
Autisme en prikkelverwerking maken dat alles ongefilterd binnenkomt. Geluiden, licht, verwachtingen, het kan haar snel overspoelen.
Communicatie is ingewikkeld.
Abby voelt veel, begrijpt meer dan ze kan uiten, maar woorden schieten vaak tekort.
Dat maakt haar kwetsbaar, en mij soms machteloos.
Lotte is negen.
Zij heeft een taal- en spraakstoornis, word autisme en adhd gezien maar voor nu nog even niet officieel op papier. Sociaal emotioneel ook peuter kleuter. maar ook bij haar speelt prikkelverwerking een grote rol.
Lotte is enorm gevoelig voor veranderingen.
Felle lichten, harde geluiden en drukte kunnen haar volledig uit balans brengen.
Haar verwerking verloopt traag, ze heeft veel tijd nodig om informatie te laten landen.
Maar terwijl de buitenwereld denkt dat ze “stil staat”, draait haar hoofd juist door.
Gedachten blijven komen. Ze blijft nadenken, herhalen, verwerken, ook lang nadat het moment voorbij is.
Dat maakt haar moe, gespannen en snel overprikkeld.
Woorden vinden kost haar moeite.
Ze weet wat ze wil zeggen, maar haar mond kan haar gedachten niet altijd volgen.
Dat zorgt voor frustratie en soms voor terugtrekken in stilte.
Twee dochters, één balans
Abby en Lotte verschillen in leeftijd en zorgzwaarte, maar delen iets essentieels:
ze hebben een wereld nodig die vertraagt, verzacht en rekening houdt met hun grenzen.
In ons gezin draait veel om structuur, voorspelbaarheid en rust.
Plannen zijn flexibel. Verwachtingen worden bijgesteld.
Wat voor anderen vanzelfsprekend is, vraagt bij ons voorbereiding of gaat soms gewoon niet.
Ik ben moeder, maar ook verzorger, tolk, planner, bewaker van prikkels en veiligheid.
Ik denk vooruit, voel aan, vang op.
Vaak nog vóórdat mijn dochters zelf kunnen aangeven dat het te veel wordt.
Tussen rouw en liefde
Er is rouw.
Om wat niet vanzelf gaat.
Om dromen die ik heb moeten aanpassen.
Maar er is ook liefde.
Een diepe, rauwe liefde die niet afhankelijk is van woorden, prestaties of verwachtingen.
Abby en Lotte leren me leven in het moment, leren me vertragen en écht kijken.
Samen laten zij mij zien dat het leven niet draait om snelheid of perfectie, maar om nabijheid, begrip en onvoorwaardelijke zorg.
Dit is ons verhaal.
Niet zielig. Niet heroïsch.
Gewoon echt.
Ik ben moeder van Abby en Lotte.
En dat is het zwaarste én mooiste wat ik ooit heb mogen zijn.